Termometr emocji: jak nazwać to, co czujemy

Autorski materiał redakcyjny · swietlica.edu.pl. Zdjęcie jest ilustracją tematu.

Pomysł i cel zajęć

Ćwiczenie na rozpoznawanie natężenia emocji i wybór pomocnego działania. Propozycja jest przeznaczona dla grupy w wieku 6–9 lat; czas 25 minut traktuj jako orientacyjny. Wybierz spokojne tempo i zostaw przestrzeń na pytania. Efektem pracy będzie wspólnie przećwiczony sposób komunikacji i konkretne zdania przydatne w codziennych sytuacjach.

Co przygotować?

papier
kredki
karteczki

Rozłóż przybory tak, aby dzieci mogły po nie sięgać. Sprawdź dostępność miejsca oraz możliwość wykonywania zadania przy stoliku. Zapowiedz kolejne etapy, zanim grupa zacznie pracę.

Przebieg krok po kroku

Zacznij od ciekawości
Narysuj pionową skalę z pięcioma poziomami. Wyjaśnij, że to pomoc do rozmowy, a nie ocena dziecka.
Daj przestrzeń na próbowanie
Podaj neutralną sytuację: ktoś zgubił ulubiony ołówek. Grupa wymienia możliwe emocje i ich natężenie.
Rozwiń pomysł
Dzieci rysują własny termometr i zaznaczają przykładowe sygnały z ciała. Dzielenie się osobistą sytuacją jest dobrowolne.
Zatrzymaj się i porozmawiaj
Wybierzcie trzy pomocne działania: chwilę ciszy, rozmowę z zaufaną osobą i spokojny oddech. Zapiszcie je obok skali.

Jak dopasować materiał do grupy?

Prostsza wersja: przeczytaj polecenia po jednym, pokaż przykład pierwszego kroku i zaproponuj pracę w parze. Dziecko może opowiedzieć odpowiedź lub narysować ją zamiast pisać.

Dodatkowe wyzwanie: poproś starsze dzieci o samodzielne zaplanowanie kolejności pracy i uzasadnienie wybranego rozwiązania. Mogą przygotować instrukcję dla kolejnej grupy.

Spokojna alternatywa: pozwól obserwować pierwszą rundę i dołączyć później. W razie potrzeby ogranicz liczbę bodźców i przygotuj osobne miejsce przy stoliku.

Pytania na zakończenie

Co było dla Ciebie najciekawsze?
Co pomogło Ci wykonać zadanie?
Co zrobisz inaczej przy kolejnej próbie?

KARTA DO PRACY I NOTATEK